Sunday, August 30, 2009

CH 53 अश्रूचे दोन टपोरे थेंब (समाप्त)

आता थोड्याच वेळात ऍंथोनीला डेथ चेंबरमध्ये इलेक्ट्रीकच्या चेअरवर बसवून देहांताची शिक्षा देण्यात येणार होती. डिटेक्टीव सॅम, शिक्षा देणारा अधिकारी, एक डॉक्टर आणि अजून एकदोन ऑफिसर्स डेथ चेंबरच्या समोर उभे होते. तेवढ्यात दोन पोलिस अधिकारी बेड्या घातलेल्या अवस्थेत ऍंथोनीला तिथे घेवून आले. देहांताची शिक्षा देण्याची मुख्य जबाबदारी असलेल्या अधिकाऱ्याने आपल्या घड्याळाकडे बघितले आणि पोलिस अधिकाऱ्यांना खुनावले. पोलिस अधिकाऱ्यांनी ऍंथोनीला इलेक्ट्रीक चेअरकडे नेले.

'' ऑपेरटर कुठे आहे '' त्यातल्या एका अधिकाऱ्याने विचारले.

एक माणूस लगबगीने समोर आला. आणि इलेक्ट्रीक चेअर ऑपरेट करण्याच्या पॅनलजवळ गेला.

ज्या पोलिसांनी ऍंथोनीला इलेक्ट्रीक चेअरजवळ नेले होते त्यांनी त्याला आता त्या खुर्चीवर बसविले. काळ्या कापडाने त्याचा चेहरा झाकण्यात आला. मग ते पोलिस इलेक्ट्रीक चेअर चेंबरमधून बाहेर आले आणि त्यांनी चेंबर बंद करुन घेतले.

मुख्य अधिकाऱ्याने पॅनलजवळ उभ्या असलेल्या ऑपरेटरकडे बघितले. ऑपरेटर एकदम तयार असल्याच्या पावित्र्यात त्या पॅनलजवळ उभा होता. पुन्हा तो अधिकारी घड्याळाकडे पाहू लागला. कदाचीत त्याची उलटी गीणती सुरु असावी.

जरी त्या लोकांना हे नेहमीचं असलं तरी वातावरणात नाही म्हटलं तरी थोडा तणाव दिसायला लागला.

अचानक त्या अधिकाऱ्याने ऑपरेटरला इशारा केला.

ऑपरेटरने एका क्षणाचाही विलंब न लावता इलेक्ट्रीक चेअर पॅनलवरचे एक लाल बटन दाबले.

थोड्या वेळाने ऑपरेटरने 'काम तमाम झालं' या पावित्र्यात त्या अधिकाऱ्याकडे बघितलं.

'' डॉक्टर '' त्या अधिकाऱ्याने डॉक्टरच्या नावाचा पुकारा केला.

डॉक्टर लगबगीने इलेक्ट्रीक चेअर चेंबरजवळ गेला, चेंबर उघडलं आणि आत गेला.

'' सर ही इज डेड'' आतूनच डॉक्टरचा आवाज आला.

तो अधिकारी गर्रकन वळला आणि ती जागा सोडून चालता झाला. तो ऑपरेटर तिथेच बाजुला असलेल्या एका खोलीत गेला. तिथे बाजुलाच उभा असलेला एक स्टाफ मेंबर त्या चेंबरमध्ये, कदाचित चेंबर साफ करण्यासाठी शिरला. सगळं कसं एखाद्या कवायतीप्रमाणे सुरु होतं. त्या सगळ्यांना जरी ते नेहमीचंच असलं तरी जॉनसाठी काही तो नेहमी पार पडणारा सोहळा नव्हता. तो अजुनही तिथेच उभा राहून एक एक सोपस्कार न्याहाळून पाहत होता.

आता डॉक्टरही तिथून निघून गेला होता.

आता फक्त तिथे सॅम एकटाच उरला होता. तो अजुनही तिथे स्तब्ध उभा होता, त्याच्या डोक्यात कदाचित वेगळेच विचार सुरु असावेत.

अचानक कुणीतरी लगबगीने त्याच्या पाठीमागुन तिथे आला.

'' अच्छा झालं वाटते'' मागुन आवाज आला.

सॅमने वळून मागे पाहाले आणि सॅमला आश्चर्याचा धक्काच बसला. ऑपरेटर त्याच्या समोर उभा होता.

हा तर आत्ताच पॅनल ऑपरेट करुन त्या बाजुच्या खोलीत शिरला होता...

मग आत्ताच्या आत्ता हा इकडून कुठून आला...

'' मला काळजी होती की माझ्या अनुपस्थीतीत सगळं कस काय पार पडेल... '' तो ऑपरेटर म्हणाला.

'' बाय द वे कुणी ऑपरेट केलं पॅनल'' त्या ऑपरेटरने सॅमला विचारले.

सॅमला एकावर एक आश्चर्याचे धक्के बसत होते.

सॅमने बाजुच्या खोलीकडे बघितले.

'' कुणी ऑपरेट केला म्हणजे?... तुच तर ऑपरेट केला'' सॅम अविश्वासाने म्हणाला.

'' काय गोष्टी करता... मी तर हा आता इथे आलो..'' त्या ऑपरेटरने म्हटले.

सॅमने पुन्हा गोंधळून त्याच्याकडे आणि मग त्या बाजुच्या रुमकडे बघितले ज्यात तो मघा गेला होता.

'' ये माझ्या सोबत ये'' सॅम त्याला त्या बाजुच्या खोलीकडे घेवून गेला.

सॅमने त्या खोलीचं दार ढकललं. दार आतून बंद होतं. त्याने दारावर नॉक केलं. आतून काहीच प्रतिसाद नव्हता. सॅमने आता ते दार जोर जोराने बडविण्यास सुरवात केली. तरीही आतून काहीच प्रतिक्रिया नव्हती. सॅम आपल्या पुर्ण ताकदीनिशी त्या दाराला ढकलायला लागला. तो गोंधळलेला ऑपरेटरही आता त्याला ढकलण्यास मदत करु लागला.

जोर जोराने ढकलून आणि धक्के देवून शेवटी सॅमने आणि त्या ऑपरेटरने ते दार तोडले.

दार तुटताच सॅम आणि तो ऑपरेटर लगबगीने खोलीत शिरले. त्यांनी खोलीत चौफेर आपली नजर फिरवली. खोलीत कुणीच नव्हतं. त्यांनी एकमेकांकडे बघितलं. त्या ऑपरेटरच्या चेहऱ्यावर गोंधळलेले भाव होते तर सॅमच्या चेहऱ्यावर अगम्य असे भितीदायक भाव उमटले होते.

अचानक वरुन काहीतरी खाली पडलं. दोघांनी दचकुन बघितलं. ती एक काळी मांजर होती, जिने वरुन उडी मारली होती. ती मांजर आता सॅमच्या अगदी समोर उभी राहाली आणि एकटक सॅमकडे पहायला लागली. अचानक ते आश्चर्याने तोंड वासून त्या मांजरीकडे पाहू लागले. हळू हळू त्या काळ्या मांजराचं रुपांतर नॅन्सीच्या सडलेल्या मृतदेहात होवू लागलं. त्या ऑपरेटरचे तर हातपाय लट लट कापत होते. सॅमही थीजल्यागत, पुतळ्यासारखा स्थिर जे त्याच्यासमोर घडत होतं ते पाहत होता. हळू हळू त्या सडलेल्या मृतदेहाचं रुपांतर एका सुंदर अशा तरुण स्त्रीमध्ये झालं. हो, ती नॅन्सीच होती. आता तिच्या चेहऱ्यावर एक समाधान दिसत होतं. बघता बघता तिच्या डोळ्यांतून दोन मोठे टपोरे अश्रू घरंगळून तिच्या गालावर आले आणि हळू हळू ती तिथून अदृष्य होवून नाहीशी झाली.


- समाप्त -

Read more...

In the prison cell CH 52

डिटेक्टीव सॅम कारागृहात ऍंथोनीच्या समोर बसला होता. डिटेक्टिव सॅमला कशी सुरवात करावी काही कळत नव्हतं. शेवटी तो म्हणाला, '' मला इतके दिवसांचा प्रश्न पडला होता की ते सगळं नॅन्सीने मला का सांगावं?''

'' नॅन्सी? ... तुम्ही काय बोलत आहात... ती तर मेली''

'' ही जरा विचित्र आणि अद्भूत गोष्ट आहे ... पण तिचा आत्मा अजुन जिवंत आहे'' सॅम म्हणाला.

'' डिटेक्टीव सॅम ... तुम्ही हे काय बोलताय... तुम्ही माझी गंमत करताय?''

'' नाही मी जे काही बोलतो जे काय सांगतो आहे ते मी सगळं अनुभवलेलं आहे... तुझा विश्वास न बसनं साहजीक आहे... माझाही सुरवातीला विश्वास बसला नव्हता'' सॅम म्हणाला.

सॅम इतक्या गंभीरतेने बोलतो आहे हे पाहून ऍंथोनीने तो काय बोलतो आहे हे आधी ऐकून घ्यायचं ठरविलं.

'' तुला जेव्हा कोर्टात जजने शिक्षा सुनावली तेव्हा मला कळलं की नॅन्सीने ते सगळं सांगण्यासाठी माझी निवड का केली?'' सॅम म्हणाला.

'' काय सांगण्यासाठी?'' ऍंथोनीने विचारले.

'' की तुच त्या चार जणांना नॅन्सीचा आणि जॉनचा पत्ता दिला होता''

'' नाही मी नाही दिला'' ऍंथोनीने आपला बचाव करण्याचा प्रयत्न केला.

'' खोटं बोलू नकोस'' सॅम आवाज चढवून म्हणाला.

ऍंथोनीने मान खाली घातली.

आता लपविण्यात काय अर्थ आहे?...

सजा तर आपल्याला झालीच आहे...

'' पण हे तुम्हाला कसं कळलं?'' ऍंथोनीने विचारले.

'' मला नॅन्सीनं सांगितलं'' सॅम म्हणाला.

'' पण ती तर मेली'' ऍंथोनी आश्चर्याने म्हणाला.

'' तिच्या आत्मानं ... तिच्या भूतानं सांगितलं मला'' सॅम म्हणाला.

ऍंथोनी त्याच्याकडे अविश्वासाने पाहत होता.

'' तिने मला यासाठी सांगितलं की माझ्यामार्फत तुला हे सगळं कळावं की जेही सगळे खुन झाले होते... ते प्रत्यक्षात तिने केले होते... आणि ते तु केलेले आहेत असा फक्त तिने भास निर्माण केला होता... आणि त्या खुनांबद्दल तुला जी सजा होत आहे ... ही तिचीच इच्छा असून अशा तऱ्हेने तिने तिचा तुझ्यावरचा बदला घेतला आहे''

'' अहो ... ते सगळे खुन मी माझ्या मांजरीच्या सहाय्याने ... .ते सगळं इलेक्टॉनिक्स, वायरलेस ट्रान्समिशन वैगेरे मी सगळं तयार केलं होतं...'' ऍंथोनी पोट तिडकीने म्हणाला.

'' पण जेव्हा मी तुझं ते इलेक्टॉनिक्स, वायरलेस ट्रॉन्समिशन तपासलं तेव्हा ते वेअरहाऊसच्या दरवाजाच्या बाहेर सुध्दा काम करत नव्हतं... तर मग त्या चौघांच्या घरापर्यंत ते सिग्नल पोहोचण्याचा प्रश्नच उद्भवत नाही'' सॅम म्हणाला.

'' एवढंच नाही तर तिने मला अशा काही गोष्टी सांगितल्या की त्या तुझ्या व्यतिरिक्त कुणालाही माहीत माहीत नाहीत ...' सॅम म्हणाला

'' जश्या?'' ऍंन्थोनीने विचारले.

'' जसं ... नॅन्सी आणि जॉनने, जेव्हा ते चौघंजण त्यांच्या मागावर होते आणि ते ड्रेनेज पाईपमध्ये लपले होते तेव्हा त्यांनी तुला केलेला फोन.... नंतर तु त्यांना एखादी टॅक्सी थांबवून हिल्टन हॉटेलला जाण्याचे सांगितलेले... आणि तु त्यांचा केलेला विश्वासघात... दोन दोन हजार डॉलर्स प्रत्येकाकडून घेण्याच्या बदल्यात तु त्यांना दिलेला त्यांचा पत्ता...आणि तु जेव्हा पैसे घेण्यासाठी गेला होता तेव्हा त्यांनी तुलाही या केसमध्ये अडकविण्याची दिलेली धमकी...'' सॅम एक एक करुन सगळं सांगत होता.

आता मात्र ऍंथोनी आ वासून सॅमकडे भितीमिश्रीत आश्चर्याने पाहत होता. एका मागे एक आश्चर्याचे धक्के त्याला बसत होते. तो विचार करायला लागला.

ही जी सगळी माहिती त्याने सांगितली होती ती त्याच्याव्यतिरिक्त अजुन कुणाला माहित होण्याचा प्रश्नच उद्भवत नव्हता...

मग ह्या गोष्टी सॅम ला कशा कळल्या ?..

दुसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे फोनने त्या चार जणांना नॅन्सी आणि जॉनचा पत्ता कळविण्याची गोष्ट सॅमला कशी कळली ...

आणि आता तो म्हणतो सिग्नल ट्रान्समिशन दरवाजाच्या बाहेर सुध्दा पोहोचत नव्हतं...

ऍंथोनी आता गहन विचारात पडला होता.

त्याला सॅम म्हणतो त्यात तथ्य वाटायला लागलं होतं...

पण हे कसं शक्य आहे? ...

ऍंथोनीचा भूतावर आणि आत्म्यावर कधीच विश्वास नव्हता.

त्याला जाणवत होतं की कळत नकळत त्याच्या शरीरात कंप सुटतो आहे.

'' तुम्ही म्हणता हे जर खरं मानलं... तर तिने डायरेक्ट त्या चार जणांना आणि मग मला असं का मारलं नाही.. हा सगळा खेळ करण्याची काय गरज होती...'' अजुनही ऍंथोनीची खुमखुमी शिल्लक होती.

'' तिनं असं का केलं? हे तिचं तिला माहित... पण तिनेच त्या चार जणांना मारुन तुला त्यांच्या खुनांच्या आरोपात अडकविलं आहे एवढं मात्र खरं...'' सॅम म्हणाला.

ऍंथोनी आता अगदी गंभीर झाला होता. खुनाचा एक एक प्रसंग त्याच्या डोळ्यासमोरुन जात होता. आणि प्रत्येक प्रसंगात आता त्याला नॅन्सीची अदृष्य उपस्थीती जाणवायला लागली होती.

'' पण मला एक कळत नाही... की तु कोर्टात तिचा बदला घेण्यासाठी त्यांना मारलं असं खोटं का सांगितलं?'' सॅमने शेवटी त्याच्या मर्मावर हात ठेवला होता.

ऍंथोनी गंभीर होता तो अजून गंभीर झाला. आता त्याचे डोळे हळू हळू पाणावू लागले होते.

त्याने सॅमचा हात आपल्या हातात घेतला आणि त्याचा संयमाचा बांध तुटला. तो त्याच्या हातात आपलं डोकं खुपसून ओक्साबोक्शी रडू लागला.

'' तिचा खुन व्हावा अशी माही बिलकूल इच्छा नव्हती... पण त्या हरामखोरांनी तिला मारुन टाकलं... मी तिला प्रपोज केले आणि तिने मला नकार दिला होता... म्हणून तिचा गरुर तोडण्याची खुमखुमी माझ्या मनात बऱ्याच दिवसांची घर करुन होती होती ... आणि त्या दिवशी जॉनचा फोन आला आणि तो चान्स मला मिळाला... तिचा फक्त बलात्कार व्हावा आणि तिचा गर्व तुटावा एवढीच माझी इच्छा होती... पण नंतर वेगळ्याच गोष्टी होत गेल्या... तिचा खुन झाला... त्या चौंघांनी मलाही त्यात गोवण्याची धमकी दिली ... म्हणून मी त्या चौघांचा काटा काढण्याचं ठरविलं... आणि मग मी त्यांचा एक एक करुन खुन केला.... '' ऍंथोनी रडता रडता सगळं सांगु लागला होता.

सॅमला काय बोलावं काही कळत नव्हतं.

थोड्या वेळाने ऍंथोनी शांत झाला.

तेव्हा पुन्हा सॅमने विचारले, '' पण तु कोर्टात तिचा बदला घेण्यासाठी त्यांना मारलं असं खोटं का सांगितलं?''

पुन्हा रडकुंडी येवून ऍंथोनी म्हणाला, '' सांगतो ... पण प्लीज ते तुमच्यात आणि माझ्यातच ठेवा.. बाकी कुणाला कळता कामा नये''

'' ठिक आहे मी कुणालाच सांगणार नाही'' सॅमने आश्वासन दिले.

'' मी नॅन्सीसोबत जे केलं ते जर माझ्या घरच्यांना आणि साऱ्या जगाला कळलं तर त्यांच्यासमोर माझी काय इज्जत राहील... आता मला फाशी होत आहे... ती मी माझ्या प्रेमीकेचा बदला म्हणून केलेल्या खुनांबद्दल होत आहे असं चूकीचं समजून का होईना कमीत कमी त्यांच्या मनात माझ्याबद्दल एक आदर आणि इज्जत आहे... ती इज्जत मी मरेपर्यंत तरी कृपा करुन तशीच राहू द्या ...'' ऍंथोनीने आता सॅमचे पाय धरले होते.

सॅमला त्याची ही अशी अगतिक परीस्थिती पाहून त्याची किवही येत होती. त्याला काय करावे काही सुचत नव्हते.

पण नाही ... काहीही झालं तरी ऍंथोनीने केलेला गुन्हा हा क्षम्य नाही ....

त्याच्या डोक्यावर ठेवण्यासाठी पुढे केलेला हात त्याने तसाच मागे ओढून घेतला. ऍंथोनीने पकडलेले पायही त्याने मागे खेचून घेतले. तो उठला आणि जड पावलाने बाहेर जाण्यासाठी दरवाजाकडे गेला. चालता चालता दरवाजापाशी थांबला आणि मागे वळून ऍंन्थोनीला म्हणाला, "" नॅन्सीची तुला एक गोष्ट सांगण्याची इच्छा आहे''

'' कोणती?'' ऍंन्थोनीने आपले डोळे पुसत जड आवाजात विचारले.

'' की ती तुला कधीही माफ करु शकणार नाही''

सॅम तिथून भराभर मोठमोठे पावलं टाकीत निघून गेला होता आणि ऍंन्थोनी भितीने काळवंडलेल्या, रडवेल्या चेहऱ्याने त्याच्या जाणाऱ्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत होता.


क्रमश:...

Read more...

Court Statement : CH 51

डिटेक्टिव्ह सॅम वेअरहाऊसमध्ये अजूनही जमिनीवर पडलेला होता. पण आता तो त्या ट्रान्स स्टेट मधून बाहेर आला होता. त्याने पटकन कॉम्प्यूटरच्या मॉनिटरकडे बघितलं. आता कॉम्प्यूटर बंद होता. त्याने वेअरहाउसमध्ये आजुबाजुला बघितलं. आता बाहेर चागलं उजाडून सकाळ झाली होती त्यामुळं वेअर हाऊसमध्ये प्रकाश होता. मघाच्या वादळासारख्या हवेचे झोतही थांबले होते. तो आता उठून उभा राहाला आणि विचार करु लागला. तेवढ्यात त्याचं लक्ष खाली पडलेल्या मघा तुटलेल्या फोटो फ्रेमकडे गेलं. त्याने ती फ्रेम उचलली आणि सुलटी करुन बघितली. तो एक ग्रुप फोटो होता. ऍंथोनी आणि त्या चार खुन्यांचा.

त्याला आता एक एक गोष्ट एकदम स्पष्टपणे उलगडली होती. तो खाली पडलेला असतांना त्याच्या समोरुन जे एक एक दृष्य गेलं होतं ते सगळं कदाचित नॅन्सीच्या अदृष्य अतृप्त आत्माला त्याला सांगायचं होतं. पण तिला ते त्याला सांगायची जरुरत का पडावी? तिने त्याला न सांगताही तिला जे पाहिजे ते ते होत होतं. आणि पुढेही होणार होतं.

मग तिने हे त्याला का सांगाव?...

नक्कीच काहीतरी कारण असावं?...

नक्कीच तिचा काहीतरी उद्देश असावा...


ऍंथोनीच्या केसची बऱ्याच दिवसापासून कोर्ट मध्ये सुनावनी सुरु झाली होती. प्रत्येक वेळी सॅम कोर्टमध्ये बसून केसची कारवाई ऐकायचा. इकडे केसची कारवाई सुरु असायची आणि त्याच्या डोक्यात तो एकच प्रश्न घोळत असायचा की नॅन्सीने ते सगळं सांगण्यासाठी त्याची निवड का केली असावी? आणि तिने ते सगळं त्याला सांगण्याचं कारण काय असावं?

की ते सगळं त्याने कोर्टमध्ये सांगावं असं तर तिला वाटत नसावं?...

पण जर ते सगळं कोर्टमध्ये सांगितलं तर त्यावर कुणाचा विश्वास बसणार होता?...

उलट एका जिम्मेदार डिटेक्टीव्हच्या तोंडून अशा अंधश्रध्देच्या गोष्टी ऐकून लोकांनी त्याला खुळ्यात काढलं असतं...

खुळ्यातच नाही तर त्याच्या पुढील संपूर्ण करियरवर एक मोठं प्रश्नचिन्ह निर्माण झालं असतं...

तो विचार करीत होता. पण आज त्याला विचारात गुरफटायचं नव्हतं. आज त्याला कोर्टची कारवाई पुर्णपणे लक्ष देवून ऐकायची होती. कारण आज केसचा निकाल लागणार होता.

शेवटी इतक्या दिवसांपासून खोळंबलेल्या केसचे सर्व जाब जबाब झाले. सॅमचाही जाब झाला होता. त्याने जे पुराव्याने सिध्द होवू शकत होतं ते सगळं सांगितलं होतं.

शेवटी ती वेळ आली. ती घटका आली जिची सर्वजण मोठ्या आतूरतेने वाट पाहत होते - केसच्या निर्णयाची. सॅम आपल्या खुर्चीवर बसून जज काय निर्णय देतो हे एकण्यासाठी जजकडे पाहू लागला. तसे त्याच्या चेहऱ्यावर कोणत्याही प्रकारचे भाव नव्हते. कोर्टरुमधील बाकी सर्व लोक श्वास रोखुन जजचा शेवटचा निर्णय ऐकण्यास उत्सुक होते.

जजने निर्णय सांगण्यास सुरवात केली -

'' सगळे पुरावे , सगळे जाबजवाब, आणि स्वत: मि. ऍंथोनी क्लार्कचं दिलेलं स्टेटमेंट लक्षात घेता कोर्ट या निश्कर्षापर्यंत पोहोचलं आहे की मि. ऍंथोनी क्लार्क हा मि. स्टिव्हन स्मिथ, मि. पॉल रोबर्टस, मि. रोनाल्ड पार्कर आणि मि. क्रिस्तोफर अंडरसन या चारही खुनांत दोषी आढळला आहे. त्याने हे चारही खुन जाणुन बुजून आणि योजनाबध्द रितीने अंमलात आणले होते.''

निर्णयावर शिक्कामोर्तब करण्या आधी जज ने एक मोठा पॉज घेतला. कोर्टमध्ये बसलेल्या लोकांवरुन आपली नजर फिरवली आणि मग पुढे आपला अंतिम निर्णय सुणावला -

'' ...म्हणून कोर्ट आरोपी ऍंथोनी क्लार्कला देहांताची शिक्षा सुनावीत आहे ''

जजने निर्णयावर शिक्कामोर्तब केले होते. या निर्णयावर जे चार खुन झाले होते त्यांचे नातेवाईक उपस्थीत होते त्यांनी टाळ्या वाजवून स्वागत केले तर बऱ्याच जणांना हा निर्णय आवडलेला नव्हता. नॅन्सीचा भाऊ जॉर्ज तर नाराजगी व्यक्त करीत कोर्टातून उठून गेला होता. पण डिटेक्टीव सॅमच्या चेहऱ्यावर कोणतेही भाव उमटले नव्हते. ना आनंदाचे ना दु:खाचे. पण निर्णय सुनावल्याबरोबर सॅमला बऱ्याच दिवसापासून सतावित असलेले कोडे उलगडले होते.


क्रमश:...

Read more...

जेन्टलमन्स प्रामीस CH 46

क्रिस्तोफर आणि त्याचे तिन मित्र अजुनही वेड्यासारखे त्यांना शोधत होते. शेवटी शोधून शोधून थकल्यावर पुन्हा त्यांनी ज्या चौकातून त्यांना शोधण्याची सुरवात केली होती त्या चौकात क्रिस्तोफर आणि स्टिव्हन परत आले. त्यांच्या मागोमाग दम लागल्यामुळे मोठमोठे श्वास घेत रोनॉल्ड आला.

'' काय मिळाली? '' स्टीव्हनने विचारले.

रोनॉल्डने फक्त 'नाही' असं डोकं हलवलं.

'' साले कुठं मसनात गायब झाले?'' क्रिस्तोफर चिडून म्हणाला.

तेवढ्यात त्यांना दुरवर पॉल त्यांच्याकडे येतांना दिसला. त्यांनी आशेने त्याच्याकडे पाहाले. पण त्याने दूरुनच आपला अंगठा खाली करुन ते सापडले नसल्याचा इशारा केला.

'' लेकहो... वर तोंड करुन परत काय आलास... जा तिला शोधा... आणि जोपर्यंत ती सापडत नाही तो पर्यंत परत येवू नका'' क्रिस्तोफर त्यांच्यावर खेकसला.

तेवढ्यात क्रिस्तोफरच्या फोनची रिंग वाजली.

किस्तोफरने फोन उचलला आणि, '' हॅलो '' तो अनिच्छेनेच फोनमध्ये बोलला.

'' हे... मी ऍंथोनी बोलतोय... '' तिकडून नॅन्सी आणि जॉनचा वर्गमित्र ऍंथोनी बोलत होता.

'' हं बोल ऍंथोनी'' क्रिस्तोफर सपाट आवाजात म्हणाला. त्याच्या आवाजात त्याचा फोन आल्याचा आनंद तर नक्कीच नव्हता.

'' एक आनंदाची गोष्ट आहे... मी तुमच्यासाठी एक ट्रीट अरेंज केली आहे'' तिकडून ऍंथोनी म्हणाला.

'' हे बघ ऍंथोनी ... सध्या आमचा काही मुड ठिक नाही... आणि तुझी ट्रीट अटेंड करण्याइतका तर नक्कीच नाही'' क्रिस्तोफर म्हणाला.

'' अरे मग तर ही ट्रीट तुमचा मुड नक्कीच ठिक करेल ... ऐका तर खरं... एक नविन पाखरु आपल्या गावात आलं आहे... सध्याचं मी त्याला खास तुमच्यासाठी हिल्टन हॉटेलला पाठविलं आहे...'' ऍंथोनी तिकडून उत्साहाने म्हणाला.

'' पाखरु?... या गावात नविन... एक मिनीट ... एक मिनीट... ती तिच्या बॉयफ्रेंडसोबत आहे का?'' क्रिस्तोफरने विचारले.

'' हो '' तिकडून ऍंथोनी म्हणाला.

'' तिच्या गालावर हसली म्हणजे खळी उमटते ?'' क्रिस्तोफरने विचारले.

'' हो'' तिकडून ऍंथोनी म्हणाला.

'' तिच्या उजव्या हातावर वाघाचा टॅटूसुद्धा आहे.. बरोबर'' क्रिस्तोफरच्या चेहऱ्यावर आनंद पसरायला लागला होता.

'' हो .. पण हे सगळं तुला कसं काय माहित?'' तिकडून ऍंथोनीने आश्चर्याने विचारले.

'' अरे तिच तर ती पोरगी आहे... रोनॉल्ड, पॉल, स्टीव आणि मी सकाळपासून तिच्या मागावर होतो... अन आत्ताच थोड्यावेळापूर्वी ती आम्हाला गुंगारा देवून सटकली आहे ... पण साली आमच्या नशिबातच दिसते''

सगळ्यांचे चेहरे एकदम आनंदाने उजळले होते. स्टीव्ह आणि पॉलच्या चेहऱ्यावर तर आनंद मावता मावत नव्हता.

'' खरंच?'' तिकडून ऍंथोनीसुध्दा आश्चर्याने म्हणाला.

'' दोस्ता ऍंथोनी... तु फार चांगलं काम केलंस लेका.. याला म्हणतात खरा दोस्त'' क्रिस्तोफरही आनंदाच्या भरात अनावर होवून बोलत होता.

'' अरे आत्ताच आम्ही तिला शोध शोध शोधत होतो... कुठाय ती?... तुला खरं सांगु आम्ही तुला तिच्या बदल्यात तुला जे पाहिजे ते देवू...'' क्रिस्तोफरने आनंदाच्या भरात त्याला शब्द दिला.

'' पहा बरं नंतर तु मुकरशील'' ऍंथोनी अविश्वासाने म्हणाला.

'' अरे नाही ... इट्स जेन्टलमन्स प्रामीस'' क्रिस्तोफर एखादा राजा जसा खुश होतो तसा खुश होवून म्हणाला.

'' दोन हजार डॉलर्स ... प्रत्येकाकडून... मंजूर'' ऍंथोनीनेही वेळेचा फायदा घ्यायचं ठरविलं.

'' मंजूर'' क्रिस्तोफर बेफिकीरपणे म्हणाला.


क्रमश:...

Read more...

Visit to George CH - 50

ऍंथोनीने या प्रकरणाचा संपूर्ण निकाल लावण्याचं आता मनावर घेतलं होतं. शेवटी त्याला त्याची चमडी वाचवणं आवश्यक होतं. काय करायचं हे आता त्याने मनाशी पक्क करुन ठेवलं होतं. पण त्या आधी एकदा नॅन्सीच्या भावाला जावून भेटायचं असं त्याने ठरविलं. तशी नॅन्सीचा वर्गमित्र या नात्याने त्याची जॉर्जशी ओळख होतीच. जॉर्जला पुर्ण प्रकरणाची कितपत माहिती आहे आणि त्याला माहिती कुठून मिळाली हे त्याला बघायचं होतं. आणि महत्वाचं म्हणजे जॉर्जला त्याच्यावर काही संशय तर नाही हे त्याला बघायचं होतं.

ऍंथोनी जॉर्जच्या दरवाजासमोर येवून उभा राहाला. तो आता बेल दाबणार तेवढ्यात त्याला एका मोठी कर्कश्य विचित्र किंकाळी ऐकू आली. एक क्षण तर तो दचकलाच... की काय झालं. त्याचा बेल दाबणारा हात भितीमुळे मागे खेचल्या गेला.

प्रकरण काहीतरी गंभीर दिसते...

म्हणून तो दाराची बेल न दाबता जॉर्जच्या घराच्या खिडकीजवळ गेला. त्याने आत डोकावून बघितले....


... आत जॉर्जने त्याच्या एका हातात एक बाहुलं पकडलेलं होतं. त्या बाहुल्याकडे द्वेशाने आणि रागाने पाहून पुन्हा त्याने एक विचित्र कर्कश्य किकांळी फोडली. ऍंथोनीला त्या किंकाळी नंतर झालेली शांतता एक वेगळीच, गुढ आणि भयानक शांतता वाटत होती.


ऍंथोनी अजूनही खिडकीतून हा काय प्रकार आहे हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न करीत होता. आत चाललेल्या सगळ्या प्रकारावरुन त्याला तो जादूटोण्याचा काहीतरी प्रकार असावा असं वाटत होतं. पण त्याचा जादूटोण्यावर विश्वास नव्हता. तो आतली एक एक गोष्ट निरखून पाहू लागला...


... आत आता जॉर्ज त्या बाहुल्याशी बोलू लागला, '' स्टिव्हन... आता तू मरण्यास तयार हो''

अचानक जॉर्जने आवाज बदलला आणि जणू तो त्या बाहुल्याच्या तोंडची वाक्य, ज्याला की तो स्टिव्हन समजत होता, बोलू लागला, '' नाही... मला मरायचं नाही आहे... जॉर्ज मी तुझी पाया पडून माफी मागतो... मला माफ कर... तु जे सांगशील ते मी करण्यास तयार आहे.. फक्त मला माफ कर...''

जॉर्ज पुन्हा पुर्ववत त्याच्या आवाजात त्याची वाक्य बोलू लागला, '' तु माझ्यासाठी काहीही करु शकतोस? ... तू माझ्या बहिणीला, नॅन्सीला परत आणू शकतोस काय?''

'' नाही ... ते मी कसे काय करु शकेन... ते माझ्या आवाक्याबाहेरचे आहे... ते सोडून तू काहीही सांग... मी तुला वचन देतो मी ते तुझ्यासाठी करीन... '' पुन्हा जॉर्ज आवाज बदलून त्या बाहुल्याच्या म्हणजे स्टिव्हनच्या तोंडची वाक्य बोलू लागला.

'' तू माझ्यासाठी काहीही करु शकतोस नं... तर मग तयार हो... मला तुझा जिव हवाय...'' जॉर्ज पुन्हा आवाज बदलून त्याची स्वत:ची वाक्य बोलू लागला..


खिडकीतून हा सगळा प्रकार ऍंथोनी बराच वेळ पाहत होता. ते बघता बघता अचानक त्याच्या डोक्यात एक कल्पना आली. त्याच्या चेहऱ्यावर आता एक आनंदाची अघोरी चूणूक दिसू लागली. तो खिडकीतून बाजूला झाला. दरवाजाजवळ गेला. त्याने काहीतरी विचार केल्यासारखे केले आणि तो तसाच जॉर्जच्या दरवाजाची बेल न वाजवताच परत फिरला.


क्रमश:...

Read more...

Neurology CH 49

ऍंथोनी कॉम्प्यूटरवर बसला होता. आणि एक काळी मांजर जिच्या गळ्यात काळा पट्टा बांधला होता ती त्याच्या आजुबाजुला खेळत होती. ज्या टबलवर कॉम्प्यूटर ठेवला होता त्या टेबलवर वायरचे तूकडे, मांजरीचे पट्टे, आणि काही इलेक्ट्रनिक्सचे छोटे छोटे उपकरणं इकडे तिकडे विखूरलेले होते. ऍंथोनीचं ज्या भिंतिकडे तोंड होतं त्या भिंतीवर न्यूरॉलॉजीच्या आणि ब्रेनच्या वेगवेगळ्या आकृत्या चिटकविलेल्या होत्या.

ऍंथोनीने विजेच्या चपळाईने कीबोर्डची आणि माऊसची काही बटनं दाबली आणि त्याच्या कॉम्प्यूटर स्क्रिनवर एक सॉफ्टवेअर ओपन झालं. त्या सॉफ्टवेअरचेही वेगवेगळे मेनु, वेगवेगळे बटन्स आणि टेक्स्ट बॉक्सेस दिसू लागले. त्या सॉफ्टवेअरच्या वेगवेगळ्या बटनांपैकी एका बटनवर ऍंथोनीने माऊसने क्लीक केलं. त्या बटनावर 'अटॅक' असं लिहिलं होतं. अचानक त्याच्या आजुबाजुला एका टेडीबिअरसोबत खेळणाऱ्या त्या मांजरीने उग्र रुप धारण केले आणि ती त्या टेडी बिअरवर तूटन पडली. इतक्या क्रुरतेने त्या मांजरीने त्या टेडी बिअरवर हल्ला केला की काही क्षणातच तिने त्या टेडी बिअरचे दाताने फाडून तोडून छोटे छोटे तूकडे केले. मांजर त्या टेडी बिअरवर हमला करीत असतांना ऍंथोनी मोठ्या कुतुहलाने त्या मांजरीकडे पाहत होता. जेव्हा शेवटी त्या मांजरीने त्या टेडी बिअरचा फज्जा पाडला, एक विजयी हास्य ऍंथोनीच्या चेहऱ्यावर पसरले.

तेवढ्यात अचानक ऍंथोनीला समोरच्या दाराजवळ कशाचा तरी आवाज झाल्याची चाहूल लागली. ऍंथोनी सगळं जसं च्या तसं सोडून समोरच्या दाराकडे गेला. दार उघडलं तर दारात अपेक्षेप्रमाने त्याला वर्तमानपत्र पडलेलं दिसलं. त्याने ते उचललं, ते वर्तमानपत्र चाळत घरात परत आला आणि ते वर्तमान पत्र चाळतच त्याने दार लावून घेतलं. अचानक वर्तमानपत्रातल्या एका बातमीने त्याचं लक्ष आकर्षीत केलं. तो ती बातमी गंभीरतेने वाचत त्याच्या कॉम्प्यूटर जवळ आला. तो खुर्चीवर बसला आणि ती बातमी काळजीपुर्वक वाचू लागला.

तो जी बातमी वाचत होता तीचं हेडींग होतं ' नॅन्सीच्या भावाने 'त्या' चौंघावर खटला भरला'.

आणि त्या हेडींगच्या खालीच क्रिस्तोफर, रोनॉल्ड, पॉल आणि स्टिव्हनचे फोटो होते. त्याने तो पेपर समोर टेबलवर कॉम्प्यूटरच्या शेजारी ठेवला आणि तो विचार करु लागला. नॅन्सीला त्या चौघांनी बलात्कार करुन मारल्यानंतर जेव्हा तो त्यांच्याकडे पैसे मागण्यासाठी गेला होता तेव्हाचा संवाद त्याला आठवला ....


'' तुम्ही त्या पोरीचा खुन केला की काय?'' ऍंथोनी कसाबसा बोलला.

'' तुम्ही नाही ... आपण ... आपण सगळ्यांनी '' क्रिस्तोफरने त्याची दूरुस्ती केली.

'' एक मिनीट... एक मिनीट... तुम्ही त्या पोरीला जर मारले असेल ,,, तर इथे कुठे माझा संबंध येतोय'' ऍंथोनी आपला बचाव करीत म्हणाला.

'' हे बघ.. जर पोलिसांनी आम्हाला पकडले... तर ते आम्हाला विचारतील ... की तुम्हाला पोरीचा पत्ता कुणी दिला?..'' रोनॉल्ड म्हणाला.

''... तर आम्ही काहीही न सांगण्याचं जरी ठरवलं तरी आम्हाला सांगावच लागणार...'' पॉलने उरलेलं वाक्य पुर्ण केलं.

'' ... की आम्हाला आमचा जिगरी मित्र ऍंथोनीने मदत केली'' पॉल दारुच्या नशेत बरळला.

'' हे बघा... तुम्ही मला विनाकारण अडकवित आहात'' ऍंथोनीने आता बचावाचा पावित्रा घेतला होता.

'' पण दोस्तहो... एक गंमत मात्र होणार आहे'' क्रिस्तोफर गालातल्या गालात हसत म्हणाला.

'' कोणती?'' रोनॉल्डने विचारले.

'' की पोलिसांनी आपल्याला पकडले आणि नंतर आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफरने मधे थांबून त्याच्या दोस्ताकडे पाहाले. ते एकदम सिरीयस झाले होते.

'' अबे ... लेकहो ... समजा आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफर स्टिव्हनच्या पाठीवर थाप देवून म्हणाला.

पॉलने दारुचा ग्लास डोक्यावर ठेवला आणि उठून उभा राहत एक गिरकी घेतली. पुन्हा एक गिरकी घेत हसत तो म्हणाला, '' हं ... हं समजा''

सगळेजण, फक्त ऍंन्थोनीला सोडून त्याच्यासोबत हसायला लागले.

पुन्हा खोलीतलं वातावरण पुर्ववत खेळीमेळीचं झालं.

'' हं तर समजा आपल्याला फाशी झाली ... तर आपल्याला त्याबद्दल काही खंत राहणार नाही... शेवटी आपण मिठाई खाल्लेली आहे... पण या बिचाऱ्या ऍंथोनीला मिठाईची साधी चवसुध्दा मिळाली नाही ... अन फुकटचच फासावर लटकावं लागणार...'' क्रिस्तोफर म्हणाला.

खोलीतले सगळेजण, फक्त एक ऍंन्थोनी सोडून जोर जोराने हसायला लागले.


..... ऍंथोनी आपल्या विचारांच्या तंद्रीतून भानावर आला.

आता ही केस जर अशीच पुढे चालली तर केव्हा ना केव्हा क्रिस्तोफर, रोनॉल्ड, पॉल आणि स्टिव्हन आपलं नाव घेतील...

मग आपणही या केसमधे अडकल्या जावू....

नाही असं होता कामा नये....

आपल्याला यातून काही तरी मार्ग काढायलाच पाहिजे...

विचार करता करता ऍंथोनी त्याच्या आजुबाजुला खेळणाऱ्या मांजरीकडे पाहत होता. अचानक एक विचार त्याच्या डोक्यात चमकून गेला आणि त्याच्या चेहऱ्यावर एक गुढ हास्य दिसायला लागलं.

आपण या चौघांचाही काटा काढला तर?...

ना रहेगा बास न बजेगी बांसुरी...


क्रमश:...

Read more...

Treat CH 48

क्रिस्तोफर, रोनॉल्ड, पॉल, स्टिव्हन आणि ऍंथोनी टेबलभोवती बसून व्हिस्कीचे ग्लासवर ग्लास रिचवित होते. क्रिस्तोफर आणि त्याचे तिन दोस्त पिऊन टून्न झाले होते. ऍंथोनी आपला जपूनच पित होता.

'' मग ऍंथोनी ... इतक्या रात्री इकडे कुठे फिरतोय'' स्टिव्हन ऍंथोनीच्या पाठीवर थाप देवून म्हणाला.

त्याला चांगलीच चढलेली दिसत होती.

'' खरं म्हणजे मी तुमच्याकडे त्या ट्रीटच्या संदर्भात आलो होतो'' ऍंथोनी संधी साधून मुळ मुद्यावर आला.

'' कोणती ट्रीट?'' पॉल म्हणाला.

एक तर त्याच्या लक्षात आले नव्हते किंवा तो तसं भासवित असावा.

'' अबे येड्या... तो त्या पोरीबद्दल बोलतोय'' ऍंथोनी स्पष्ट करण्याच्या आधीच रोनॉल्ड मध्ये बोलला.

'' बाय द वे... ट्रीटची तुम्हाला मजा आली की नाही'' ऍंथोनीने विचारले.

सगळेजण एकदम स्तब्ध, शांत आणि सिरीयस झाले. ऍंथोनी गोंधळून त्यांच्या चेहऱ्याकडे बघायला लागला.

'' हे बघ... तुझी ट्रीट सुरवातीला चांगली होती... पण नंतर शेवटी...''

'' ते होतं ना एखाद्या वेळेस की सुप सुरवातीला चांगलं लागतं पण शेवटी बुडात साठलेल्या मिठामुळं त्याच्या चवीचा मजा किरकीरा होतो...'' रोनॉल्ड क्रिस्तोफरचं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच म्हणाला.

'' तुम्ही लोक काय बोलता आहात मला काही समजत नाही आहे'' ऍंथोनी त्यांच्या चेहऱ्याकडे गोंधळून पाहात म्हणाला.

स्टिव्हनने क्रिस्तोफरकडे पाहत विचारले, '' सांगायचं का याला?''

'' अरे का नाही... त्याला माहित करुन घ्यायचा हक्क आहे... शेवटी त्या कृत्यात तो आपला पार्टनर होता..'' क्रिस्तोफर म्हणाला.

'' कृत्य ? ... कसलं कृत्य?'' ऍंथोनीने न राहवून विचारले.

'' खुन'' रोनॉल्ड थंडपणे म्हणाला.

'' ए त्याला खुन नको म्हणू .. तो एक ऍक्सीडेंट होता'' पॉल मधेच बोलला.

ऍंथोनीचा चेहरा भितीने पांढरा फटक पडला.

'' तुम्ही त्या पोरीचा खुन केला की काय?'' ऍंथोनी कसाबसा बोलला.

'' तुम्ही नाही ... आपण ... आपण सगळ्यांनी '' क्रिस्तोफरने त्याची दूरुस्ती केली.

'' एक मिनीट... एक मिनीट... तुम्ही त्या पोरीला जर मारले असेल ,,, तर इथे कुठे माझा संबंध येतोय'' ऍंथोनी आपला बचाव करीत म्हणाला.

'' हे बघ.. जर पोलिसांनी आम्हाला पकडले... तर ते आम्हाला विचारतील ... की तुम्हाला पोरीचा पत्ता कुणी दिला?..'' रोनॉल्ड म्हणाला.

''... तर आम्ही काहीही न सांगण्याचं जरी ठरवलं तरी आम्हाला सांगावच लागणार...'' पॉलने उरलेलं वाक्य पुर्ण केलं.

'' ... की आम्हाला आमचा जिगरी मित्र ऍंथोनीने मदत केली'' पॉल दारुच्या नशेत बरळला.

'' हे बघा... तुम्ही मला विनाकारण अडकवित आहात'' ऍंथोनीने आता बचावाचा पावित्रा घेतला होता.

'' पण दोस्तहो... एक गंमत मात्र होणार आहे'' क्रिस्तोफर गालातल्या गालात हसत म्हणाला.

'' कोणती?'' रोनॉल्डने विचारले.

'' की पोलिसांनी आपल्याला पकडले आणि नंतर आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफरने मधे थांबून त्याच्या दोस्ताकडे पाहाले. ते एकदम सिरीयस झाले होते.

'' अबे ... लेकहो ... समजा आपल्याला फाशी झाली...'' क्रिस्तोफर स्टिव्हनच्या पाठीवर थाप देवून म्हणाला.

पॉलने दारुचा ग्लास डोक्यावर ठेवला आणि उठून उभा राहत एक गिरकी घेतली. पुन्हा एक गिरकी घेत हसत तो म्हणाला, '' हं ... हं समजा''

सगळेजण, फक्त ऍंन्थोनीला सोडून त्याच्यासोबत हसायला लागले.

पुन्हा खोलीतलं वातावरण पुर्ववत खेळीमेळीचं झालं.

'' हं तर समजा आपल्याला फाशी झाली ... तर आपल्याला त्याबद्दल काही खंत राहणार नाही... शेवटी आपण मिठाई खाल्लेली आहे... पण या बिचाऱ्या ऍंथोनीला मिठाईची साधी चवसुध्दा मिळाली नाही ... अन फुकटचच फासावर लटकावं लागणार...'' क्रिस्तोफर म्हणाला.

खोलीतले सगळेजण, फक्त एक ऍंन्थोनी सोडून जोर जोराने हसायला लागले.

'' खरं म्हणजे मी इथे तुमच्या प्रत्येकाकडून दोन दोन हजार डॉलर्स घ्यायला आलो होतो'' ऍंथोनी म्हणाला.

'' दोन दोन हजार डॉलर्स ? ... मित्रा आता ते सगळं विसर... '' रोनॉल्ड म्हणाला.

ऍंथोनी त्याच्याकडे रागाने बघायला लागला.

'' हे बघ जर सगळं काही व्यवस्थीत झालं असतं तर आम्ही तुला स्वखुशीने पैसे दिले असते.. पण आता परिस्थीती वेगळी आहे... ती पोरगी मारल्या गेली आहे..'' रोनॉल्ड त्याला समजावल्यागत म्हणाला.

'' .. म्हणजे अपघातात..'' स्टिव्हनने मधेच जोडले.

'' तर आता ते सगळं निपटविण्यासाठी पैसा लागणार...'' रोनॉल्ड म्हणाला.

'' खरं म्हणजे... आम्हीच तुझ्याजवळ ते सगळं निपटविण्यासाठी आता पैसे मागणार होतो'' पॉल म्हणाला.

पुन्हा सगळेजण, ऍंथोनीला सोडून, जोर जोराने हसायला लागले. आधीच त्यांना चढली होती आणि ते आता त्याची उडवल्यागत हसत होते.

ऍंथोनीचे जबडे आवळल्या गेले. रागाने तो उठून उभा राहाला आणि तरातरा पाय आपटत तिथून निघून गेला. दरवाजातून बाहेर पडल्यावर त्याने दार रागाने जोरात आपटत ओढून घेतले होते.


क्रमश:...

Read more...

About This Blog

  © Blogger templates Psi by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP